Ortadoğu’daki Gerilim: Kuduz Köpek Stratejisi ve Türkiye Üzerindeki Tehditler
Dünya, “kuduz” yaratıkların ortaya koyduğu tehlikelerle karşı karşıya. Kuduz köpeklerde olduğu gibi, bu yaratıkların da saldırıları için bir gerekçeye ihtiyaçları yok, çünkü saldırganlıkları içgüdüsel.
Kuduz köpeklerinin tedavisinin imkânsız olması, bu tür yaratıkların kontrol altına alınması için sürekli önlemler alınmasını zorunlu kılıyor. Önlemler arasında aşılar, insanların korunması ve gerektiğinde bu tür canlıların itlaf edilmesi yer alıyor; başka çözüm yok.
Söz konusu “yaratıklar” arasında siyonist grupların durumu daha da iç açıcı değil. Giderek artan bir şekilde, gerçekleştirdikleri saldırılarla kanlı bir tarih yazıyorlar. Bu saldırılar, yalnızca temel toplumsal değerlere karşı değil, aynı zamanda uluslararası bağımsızlığa da tehdit oluşturuyor.
ABD’nin desteğiyle, bu gruplar dünya genelinde bir kaos yaratma hevesindeler. Özellikle Tunus’taki Global Kararlılık (Sumud) Filo’suna yönelik gerçekleştirilen iki saldırı ve Katar’daki yerleşim bölgelerine düzenlenen çok sayıda hava saldırısı, bu durumun açık bir göstergesi.
Kuduz Köpek stratejisi kapsamında, Suriye, Yemen, Tunus, Katar, Lübnan ve Filistin gibi altı ülkeye bir günde gerçekleştirilen saldırılar, uluslararası ilişkilerin ne kadar kırılgan olduğunu gözler önüne seriyor. Komşu ülkeler ve diğer devletler ise bu saldırıları yalnızca kınamakla yetiniyor.
Türkiye özelinde artan kaygılar da var. Siyonist bir akademisyenin Türkiye’ye yönelik açık tehditleri bu durumu daha da ciddileştiriyor. “Sıra Türkiye’de” şeklindeki tehditler, bölgedeki dengelerin ne kadar hassas olduğunu gösteriyor. Türkiye’nin, mazlum Filistinlilere verdiği destek, bu saldırılar için bir gerekçe olarak sunulabilir.
Katar’a gerçekleştirilen saldırılar, Türkiye’nin de endişelenmesine neden olmalı. İsrail’in hava saldırılarında kullandığı teknolojik destekle, Katar’ın savunma sistemlerinin etkisiz kaldığı bildiriliyor; bu, Türkiye için bir alarm zili olmalı.
Ayrıca, Türkiye içindeki siyonist unsurların etkisi de göz ardı edilemez. Ülkenin içindeki bu grupların nerelere nüfuz ettiği ve hangi bilgilere sahip oldukları merak konusu. Türkiye, içindeki tehdit unsurlarını bertaraf etmek için hızlı adımlar atmalı; karanlık yapılar açığa çıkarılmalıdır.
İstihbaratın önemi büyük. Bilgi, gücün anahtarıdır; elde edilen bilgilerle, en kritik noktalara saldırılacak olması ise korkutucu. Türkiye’nin, iç tehditlere karşı daha da dikkatli olması gerekmektedir.
Zalimlere acıyanın, sonunda acı bir sonla karşılaşması kaçınılmazdır. Bizler, tedbir almakta gecikmemeliyiz. Bugün, sadece sınırda değil, bölgesel savunmada da etkin bir strateji izlemeliyiz; aksi takdirde geç kalmış olabiliriz.
