Sokaklardan Hayvanları Silmek: İktidar ve Muhalefetin Ortak Katliamı
Sokak hayvanlarının tecrit edilmesi ve öldürülmesi süreci, iktidarın ve muhalefetin yarışıyla birleşerek toplumsal hafızada derin yaralar açıyor. Artık şehirlerde çoğu yolda boş kulübeler ve mama kapları ile karşılaşmak, sokakların önceden yaşam dolu olan ruhunun yok olduğunu gözler önüne seriyor. Toprak, yazın serin, kışın sıcak tutan bir yatak olarak, hala bir zamanlar orada var olan bir köpeğin bedenini sarmalayacak kadar davetkar görünüyor. Mevsimler geçse de, doğanın unuttuğu öz evlatlarına veda etme süreçleri iç içe geçiyor.
Ölümler üzerine düşünmek gerektiğinde, hayvanların ve insanların yaşamlarının farklılıkları öne çıkıyor. Her hayvan ölümü, faili meçhul bir insan ölümüne benzerlik gösteriyor; bu da hayvanların yaşam hakkı konusunda kamu otoritelerinin sorumluluğunu göz ardı etmelerinin kapısını aralıyor. Anonimleşen faillikler sayesinde, hayvanlar herkesin bildiği fakat kimsenin üstlenmediği ölümlerle yok ediliyor.
Hayvanların hayatları, toplumsal hafızanın derinliklerinde yatan bir melankoli yaratabiliyor; fakat bu melankoli, mevcut katliam yasalarının getirdiği yeni bir güvenlik anlayışıyla göz ardı ediliyor. Güvenlik söylemi, sokak hayvanlarının yaşam hakkını ortadan kaldıran bir yöntem olarak iş görüyor. Özellikle bu yasaların kabul edildiği bağlamlarda, hayvanların yerinin görünmez kılındığı süreçler hız kazanıyor.
Bu yıkım sürecinin bir parçası olarak, yasaların meşruiyetini sağlamak amacıyla çocuklar, hayvan düşmanlığının pekiştirilmesinde bir araç olarak kullanılıyor. Çocukların yaşadıkları travmatik deneyimler, hayvanların yaşam hakkı savunucularıyla karşılaştırıldığında topluma mal ediliyor. Hayvan hakları savunucuları seslerini bu kargaşada kaybetse de, uzmanların ortak bir sesi olarak, hayvanların öldürülmesinin çözüm olmayacağını vurgulayan açıklamalar yapılıyor.
Ancak, çocukların korkularıyla birlikte büyüyen şiddet, hiçbir zaman ortadan kalkmadı. Aslında, toplumsal yaşamın pek çok alanında sıradanlaşan şiddet, sokakta, evde ve okullarda kayıplara yol açıyor. İktidarın, insan hayatını koruma iddiasıyla hayvanlara yönelik katliamları meşrulaştırması ise düşündürücü bir çelişki yaratıyor.
Katliam yasasının uygulanması, hayvanlara karşı duyulan nefret ve kaygılarla pekişirken, bu yasaların tam aksine, sokakların ve hayatın birçok alanında şiddetin artmasına sebep olduğu gözlemleniyor. Şiddetin, insan hayatında ve sokaklarda normalleşmesi, geçmişle olan bağları koparıyor.
Bütün bunlardan hareketle, mesele, hangi hayatların korunmaya değer olduğuna karar vermek üzerine şekilleniyor. Hayvanların yaşamlarını savunmak, yalnızca onların haklarıyla sınırlı kalmıyor; aynı zamanda toplumsal ilişkileri daha sosyal ve adil bir hale getirmek için bir mücadele olarak karşımıza çıkıyor. Bu nedenle, katliam yasası ve buna benzer uygulamalar yalnızca hayvanların yaşam hakkını değil, aynı zamanda insan ve hayvan ilişkisini de sorgulanabilir hale getiriyor.
Toplumun, yaşamı savunan bir anlayış geliştirilmesi gerektiği açıktır. Aksi takdirde, öldürmek sorunlara çözüm olamaz. Hayvanları yaşamdan silmek, bir yanılgıdan öteye gitmeyecek ve bunun sonuçları toplumsal huzursuzluğu artırmaktan başka bir işe yaramayacaktır.
